Annelikten neler öğrendim?

Gülçin Acar
annelikten neler öğrendim

Herkese merhaba. Anne olacağımı öğrendiğim ilk günden anneliğimde adım adım beşinci yılıma yaklaşırken tarihe minik bir not düşmek istedim. Kendime sordum “Annelikten neler öğrendim?” diye. İlk olarak minicik bir yavrudan da çok şey öğrenebileceğimi öğrendim. Küçücük bir keşif gibi dursa da bu bilgi bana herkese ve her şeye durup bakmayı, herkesten ve her durumdan bir şeyler öğrenebileceğimizi tekrar hatırlattı. En zor dediğimiz anların ardında güneşin tekrar doğduğunu, içimdeki gücü, yeteneklerimi gördüm. Ve bu yeni halimi çok sevdim. İyi ki anneyim. Kimsenin demesine ihtiyaç duymadan kendi anneliğime kocaman sarılıyor ve anneler günümü kutluyorum. 🙂

Hadi ilk aklıma gelenleri sıralamaya başlayayım. ‘Anne olunca anlarsın’ lafının klişe olmadığını anladım. Gerçekten bazı şeyleri hayal edebilirsin ama bazı şeyleri de yaşaman gerekiyor. Ve yaşadığında o anlatılamayan hisleri, kalp çarpıntılarını, hiçbir şeye benzemeyen uykusuzlukları, sıcak kahvenin değerini, zamanın değerini anladım. Anne olmadan önce ne kadar çok vaktim varmış dedim. Ve zamanımı daha verimli kullanmayı öğrendim.

Bir bebek de öğretir bazen

Kızımdan keyif almayı, kendine değer vermeyi öğrendim. İnanmazsınız o minicik haliyle süslenmeleri, sevdiği bir şeyi yerken öncesinde hazırlık aşamasıyla onu bir keyif süreci olarak deneyimlemeyi seçmesiyle durup bir düşündüm. Ve o minicik bebek hayatımı daha yavaşlatmam gerektiğini öğretti bana. İnsan eğer gerçekten dikkatli bakarsa her durumdan öğrenmeye devam eder fikrini de işte bu zamanlarda düşünmeye başladım.

Sınırlarımı gördüm. Ne kadar uykusuz kalınabilir, ne kadar endişeli olunabilir, ne kadar kendine vakit ayıramayabilirsin… Tüm anneler gibi bu süreçleri yaşarken zorluklar yaşasam da sınırlarımı zorlarken ne kadar da güçlü olduğumu anladım. Kendi değerimi gördüm. Kendime kocaman sarıldım ve takdir ettim. Belki bunun için anne olmaya gerek yoktur. Ama benim yolculuğumda annelikle birlikte gerçekleşti bu süreç.

Sabırlı olmak deyince de akla ilk anneler gelir

Ve tabii ki sabır… Anneliğin şanından bence. Elimizden geldiğince daha sabırlı olmayı öğreniyoruz bence. Köşelerimizi yumuşatmayı, esnemeyi günden güne daha çok öğrendim. Ve öğrenmeye devam ediyorum.

İçimdeki çocuğu uyandırdı anne olmak. Oyunlar oynarken, resim çizerken, masal anlatırken kalbim neşe ile doldu. Belki bunun için de anne olmaya gerek yoktur. Ama dediğim gibi benim yolculuğumda denk geldi…

İşte böyle sevgili okuyucu,

Ağız dolusu iyi ki anneyim diyebiliyorum. Öğrenme süreci devam ederken mükemmel olma çabasını da geride bıraktım. Biliyorum ki elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum. Türlü türlü deneyimler yaşarken kalbimin sesini kendime rota edindim. Tek bir doğru yoktur. Hayattan bağımsız olarak “iyi anne olmak için uyulması gerekenler listeleri” sadece ızdırap verir. Oh be!

Tüm annelerin anneler gününü kutluyorum. İyi ki varız, şahane gidiyoruz bence 🙂

Yorum yazın:

E-mail adresiniz paylaşılmayacaktır.

İlginizi çekebilecek diğer yazılar

meyve tabağı

Meyve tabağı hazırlamayın, çünkü…

Yaz mevsiminin gelmesiyle birlikte kış aylarında tatlarını özlediğimiz yaz meyveleri tezgahlarda yerlerini almaya başladılar. Rengarenk görüntüleri ve lezzetleriyle bizleri

Devamını oku...
ishal vakaları

Havalar ısındı, çocuklarda ishal vakaları artıyor

Baharın gelmesiyle birlikte çocuklar parklarda ve bahçelerde gönüllerince oynamanın keyfini yaşamaya başladılar. Ancak dışarıda daha fazla zaman geçirmeleri sonucu

Devamını oku...
halsiz

SÜREKLİ HALSİZ Mİ UYANIYORSUNUZ?

Son dönemlerde kendinizi yorgun ve halsiz mi hissediyorsunuz? Bu durum iş yaşantınızı, arkadaş ilişkilerinizi kısacası sosyal hayatınızı etkiler boyuta

Devamını oku...

Mobil Menü